« منم خشايارشا ، شاه بزرگ ، شاه شاهان ، شاه ملتهايى كه مردم فراوان دارد . شاه جهان بزرگ تا جاهاى دوردست . » چيزى كه يك بار نوشته شد براى ابد نوشته شده است . زمان در لحظات عجيبى انگشت آرام و خستگىناپذير خود را بر روى نام اين ايرانى مغرور مىكشد و تفريح مىكند ، چه در سكوى تخت جمشيد شخص دربارهء پادشاهان و سلسله‌ها فكر نمىكند ، بلكه به خود زمان مىانديشد .